Wie ben ik
Ik ben nog niet geboren. Mijn voeten hebben de aarde nog niet aangeraakt, mijn stem is nog stil. Toch leef ik al in de ruimte die jullie maken, of nemen. In de keuzes die nu worden vastgelegd, wordt mijn leven vormgegeven. Ik besta in potentie – in jullie plannen, in jullie waarden, in wat je nalaat of beschermt. Ik ben het leven dat komt. En ik hoop dat er straks nog leven ís, waarin ik thuiskan komen.
Mijn rol in het ecosysteem
Ik ben natuur in wording. Geen toeschouwer, maar toekomstig deelnemer. Mijn lijf zal ademen wat de bossen filteren, drinken wat de beken voeren, groeien op wat de bodem draagt. Ik hoor straks bij alles wat nu nog onzichtbaar voor me is: de wortels van een boom, het lied van een vogel, de schaduw van een ree. Als het er nog is.
Mijn waarde voor de mens van vandaag
Ik ben het kind van morgen. Jullie erfgenaam. Wat jullie nu beschermen, bepaalt of ik in gezondheid kan leven. Of ik nog kan verdwalen in stilte. Of ik leer luisteren naar vogels, of alleen naar verkeer. Wat vandaag duurzaam wordt genoemd, is straks mijn dagelijks leven. Of mijn verlies. Ik ben niet alleen toekomst, ik ben verantwoordelijkheid.
Wat mij bedreigt
Ik heb geen adres. Geen juridische status. Geen plek aan tafel in deze besluiten. Maar wat verloren gaat, verlies ik. Als stilte verdwijnt, als donkerte wordt doorbroken, als bodem en water worden belast of als natuur steeds verder wordt versnipperd, raakt mijn wereld haar evenwicht kwijt nog vóór ik geboren ben.
Want een leefomgeving zonder rust en samenhang is geen plek waarin ik thuis kan komen.
Wat vergeten WORDT
Wat mij draagt is stil. En wat mij bedreigt is luid. Het beleid ziet mij niet, omdat ik nog geen stem heb. Maar ik zal leven met de gevolgen, zonder iets te hebben kunnen zeggen. En als alles kortademig is – beleid, besluit, begroting – wie ademt er dan nog namens mij? Niet uit idealisme, maar uit zorg. Niet omdat ik nú besta, maar omdat ik straks moet leven.
Wat ik vraag
Ik vraag niet om bescherming uit medelijden. Maar uit voorzorg. Laat mij groeien in een wereld die klopt: met stilte en donkerte, met schone lucht, gezond water en een bodem die draagt. Weeg mijn toekomst mee, niet symbolisch, maar werkelijk. Leg vast dat je schade voorkomt waar dat kan, dat je stapeling van effecten serieus neemt, en dat je bij twijfel niet doorschuift, maar bijstuurt.
Mijn stem
Ik kan nog niets zeggen. Maar jullie kunnen wel besluiten nemen die mijn stem eren. Niet vanuit angst, maar vanuit liefde. Niet om te redden wat verdwijnt, maar om te behouden wat leeft. Zodat als ik kom, ik dankbaar ben. Omdat jullie luisterden. Naar mij. Nog voor ik iets kon zeggen.
Bronnen
Internationaal en Europees recht
- Art. 191 VWEU – verankert o.a. het voorzorgbeginsel in EU-milieubeleid
- Art. 37 EU-Handvest – milieubescherming integreren in EU-beleid (duurzame ontwikkeling)
- VN-Resolutie A/RES/76/300 (2022) – erkent het recht op een schoon, gezond en duurzaam milieu
- VN-World Charter for Nature (A/RES/37/7, 1982) – plaatst mens als deel van natuur en benadrukt plichten richting huidige en toekomstige generaties
- VN-Kinderrechtenverdrag (CRC) – art. 3 (belang kind), art. 6 (leven/ontwikkeling), art 12 (recht om gehoord te worden), art 24 (gezondheid)
- CRC General Comment No. 26 (2023) – expliciteert staatsverplichtingen rond milieu en klimaat in relatie tot kinderrechten
Jurisprudentie
- HvJ EU, zaak C-127/02 (‘Waddenzee-arrest’, 7 sept 2004): Ecologische belangen moeten voorrang krijgen boven economische belangen bij twijfel. Legt de lat hoog voor Passende Beoordeling.
- Colombia’s Constitutionele Hof (Atrato-rivier, 2016): Rivier kreeg rechtspersoonlijkheid; bescherming van ecosystemen als plicht richting toekomstige generaties.
Nationale wetgeving (Nederland)
- Omgevingswet – o.a. algemene zorgplichtbepalingen (art. 1.6 e.v.)
- Algemene wet bestuursrecht, – art. 3.4 (uniforme openbare voorbereidingsprocedure) – art. 3:15: Staat open voor zienswijzen door ‘eenieder’ – inclusief namens toekomstige generaties of niet-menselijk leven.
Soft law en ethisch kader
- Earth Charter (2000): ‘De mens maakt deel uit van een groter geheel van leven…’ onderstreept systeemverantwoordelijkheid.
- Doughnut Economics (Kate Raworth, 2017): Beleid binnen ecologische grenzen, erkend in internationaal duurzaamheidsbeleid.